Een lettertje meer of minder of een verkeerde klinker kan een wereld verschil betekenen. Sterker nog: het kan het verschil zijn tussen leven en dood!

Neem de bewoners van een verzorgingstehuis die die door de medewerkers aangenaam werden verast. Gelukkig kregen ze daarvoor nog wat lekkers bij de koffie. Dat dan weer wel...

Niet minder pijnlijk, maar gelukkig niet dodelijk, is de klinkerwisseling in een e-mail van een medewerker van een bank. Ze mailt enthousiast met het bericht dat een van haar klanten wil meewerken aan een interview: ‘... dus dat geeft een mooie dementie aan het artikel’.

Het doet me denken aan een van de meest gedenkwaardige ‘klinkerfouten’ uit mijn archief, nog stammend uit de tijd dat ik voor een internationale uitgever werkte. Een klein foutje dat een kostbaar staartje kreeg.

Op de achterflap van het net afgeleverde gebonden boek stond in de eerste regel te lezen:

‘This book is a poor review of the state of the art developments in (...)’.

Oeps!

Woorden, het zijn de bouwblokjes waar we een tekst stukje bij beetje en heel precies mee opbouwen. Een schrijver is altijd op zoek naar dat ene woord, dat woord dat precies uitdrukt wat hij bedoelt... Een uitstekende reden om geen modewoorden te gebruiken, want die hebben zelden een duidelijke betekenis. Ze zijn vrijwel altijd nietszeggend. Neem ‘ontzorgen’...

‘Pakkend, meeslepend schrijven is een universele kunst. In welke taal, onder welke omstandigheden en met welke metaforen dan ook.’

Jan Brokken

'EU creëert nieuw platform dierenwelzijn’ lees ik op Nieuwsgrazer. Mooi, strak plan! Inhoudelijk dan, want van de vorm en taal van het nieuwsbericht word ik minder blij...

'Jan die een hekel aan die scheidkatten heeft...’ reageerde op een van mijn kattenverhaaltjes. Mijn ervaring op Twitter heeft geleerd dat reaguurders altijd een sterke mening hebben maar dat ze doorgaans wat zwakjes zijn in spellen. Dat gezegd hebbende: de ei/ij-kwestie kost veel schrijvers hoofdbrekens...

‘I know that my writing style is my fingerprint. It can develop and become more proficient. But it will not fundamentally change. It is who I am. It is a waste of time trying to write like someone else.’

Sarah Winman, When God was a Rabbit

‘Wij zoeken mensen die weten wat het is om loods werk te verrichten’, lees ik in de plaatselijke krant. ‘Het gaat om lossen van auto’s met dozen. Deze uitsorteren en dan weerladen in andere auto’s. De werktijden zijn ’s nachts beginnen om 22.00 uur tot 06.00 in de ochtend

Wij verwachten van u dat u een goede conditie heeft en weet dat het werk zwaar werk is.’

Het bedrijf dat deze vacature plaatste mag zich wel schrap zetten. Ik zie de loods werkers in spe zich al trappelend in rijen van drie opstellen voor de loods. Want wie wordt er nu niet dolenthousiast van zo’n tekst?

‘Men leert middels deze methodiek altijd de vraag te stellen waarom men bepaalde activiteiten onderneemt en wat dit oplevert, alvorens hiermee aan de slag te gaan.’

Men, men, men... Waar is m’n rode pen?

Af en toe kom je een woord tegen waarvan je denkt, waarom bestaat het eigenlijk niet?

Zoals het woord ofterweil, dat ik tegenkwam op de site van Big Rivers 2016. (Wat je al niet tegenkomt als je een weekend festivallen aan het plannen bent!)

Het is natuurlijk een onjuiste samenvoeging van de woorden ‘oftewel’ en ‘terwijl’ (maar dan anders).

Erg? Welnee! Ik vind het woord lekkerder van de tong rollen dan de ‘goede’ woorden. Ik hou ’m drin!

PS: O ja, vanavond om klokslag 7 uur ga ik offline. Ik ga festivallen. Ofterweil: zwingen en bloezen op Big Rivers 2016!

Pagina 1 van 5